ارغوان

ارغوان

اثر هوشنگ ابتهاج

این شعر رو باز هم از هوشنگ ابتهاج گذاشتم . جالبه که بگم یکی از دلایل فیلتر کردن سایت لغتنامه دهخدا قراردادن این شعر توی صفحه اول سایت بود . چشمک

ارغوان، شاخه همخون جدا مانده من
                                       
آسمان تو چه رنگ استامروز؟
آفتابی ست هوا؟
                       
یا گرفته است هنوز؟


من در این گوشه که از دنیابیرون است
                                                  
آسمانی به سرم نیست
                                                  
از بهاران خبرم نیست
                                                 
آنچه می بینم دیواراست
آه این سخت سیاه!
آن چنان نزدیک است
 
که چو بر می کشم از سینهنفس
                                           
نفسم را بر می گرداند
ره چنان بسته که پرواز نگه
در همین یک قدمی میماند
 
کورسویی ز چراغی رنجور
قصه پرداز شب ظلمانی ست

نفسم می گیرد
                    
که هوا هم اینجا زندانی ست
هر چه با من اینجاست
رنگ رخ باخته است
آفتابی هرگز، گوشه چشمی هم
                                           
بر فراموشی این دخمه نینداخته است
اندر اینگوشه خاموش فراموش شده
کز دم سردش، هر شمعی خاموش شده
یاد رنگینی در خاطرمن
گریه می انگیزد
                   
ارغوانم آنجاست
                                        
ارغوانم تنهاست
                                                              
ارغوانم دارد میگرید
چون دل من که چنین خون ‌آلود
هر دم از دیده فرو می ریزد

ارغوان!
        
این چه رازی است که هر بار بهار
                                                    
با عزای دل ما می آید؟
        
کهزمین هر سال از خون پرستوها رنگین است
و
ین چنین بر جگر سوختگان
                                   
داغ بر داغمی افزاید؟
ارغوان، پنجه خونین زمین
دامن صبح بگیر
وز سواران خرامندهخورشید بپرس
                                            
کی بر این دره غم می گذرند؟
ارغوان، خوشه خون
بامدادان کهکبوترها
                         
بر لب پنجره باز سحر، غلغله می آغازند
جان گل رنگ مرا

/ 0 نظر / 29 بازدید